Ελσίνκι: Ο Κύριος Με Το Μπλε Κουστούμι

Είχα μόλις στρίψει στον κεντρικό δρόμο, από το στενό που βρίσκεται το σπίτι μου. Πρωί, νωρίς. Πολύ φώς, ψύχρα, αλλά όχι κρύο, βήμα βιαστικό προς την στάση του τραμ. Στην διαδρομή, μαγαζάκια με είδη διακόσμησης, μια πιτσαρία, τρέντυ κουρέας, Alco. Το μόνο μέρος σε αυτή την χώρα που μπορεί κανείς να αγοράσει αλκοόλ με πάνω από 5% περιεκτικότητα. Απόλυτα ελεγχόμενο (και κρατικό) μονοπώλιο.

Λίγο πριν φανεί η στάση, νεαρός μαύρος άνδρας με σταματάει. Φοράει μπλέ κουστούμι, μαύρο πουκάμισο, γαλάζια γραβάτα. Είναι περιποιημένος και δείχνει ανήσυχος. Μα χαμογελαστός. Λέει συγγνώμη στα φιλανδικά και συνεχίζει στα αγγλικά:

- My friend, can I ask you something?

- Sure. λέω

- Do I look drunk?

Τον κοιτάω σαν εμπειρογνώμων. Σαν ειδικός, αρμόδιος. Παρατηρώ πως δεν ψαρώνει με το ντεμεκ βαλκανικό στυλάκι μου, και βάζω τα δυνατά μου:

- Are you?

- Do you think I would be able to buy a bottle of wiskey?

Γίνομαι άνθρωπος:

- Yes, my friend, no need to worry. You look perfectly sober.

Ο τύπος ξαναχαμογέλασε.

Μια Φιλανδέζα γριά, μας κοιτούσε περίεργα από το απέναντι πεζοδρόμιο. "Πάει, χάλασε η γειτονιά μας" θα σκέφτεται. "Κάποτες ήταν εδώ η αριστοκρατία..!" θα νοσταλγεί. "Τώρα; Γιόμσε κι η Φιλανδία κατατρεγμένους" θα συμπεραίνει. Της έκοψε την θέα το πράσινο τραμ.

- Where are you from?, είπε ο φίλος.

- Greece.

- Is that in Italy?

- No its an other country... but close to Italy.

- So... do you speak.. "Greece"?

- Yes.

- What about Latin?

- No. Do you?

- A little bit.

Well, είπε, I m gonna go for this bottle. Κάνει να φύγει, "Good Luck" φώναξα φεύγοντας και εγώ. "Thanks" άκουσα, αφού έστριψε. Το τ'αμ χανόταν στο βάθος, και εγώ συνέχισα τον δ'όμο προς την επόμενη στάση, ενώ ένας γλά'ος τσί'ιζε εκνευ'ιστικά πετώντας χαμηλά από πάνω μου και ενώ απανωτές φ'άσεις στα λατινικά μου ε'χόντουσαν στο μυαλό.

Κυριακή της Μοναξιάς

Ο Ζαρίμ αλ Ωχ, ο άνδρας με το πορφυρό δόντι, χαιρέτησε χαμογελαστός την γενναία κίνηση του στρατάρχη Ιδομενέα. Ο εν λόγω στρατιωτικός, είχε μόλις ρίξει στο έδαφος έναν μικροσκοπικό αλλά θανατηφόρο ελβετικό σουγιά που είχε κρυμμένο σε ένα από τα κατάμαυρα σφραγίσματα των κάτω φρονιμήτων, σε δείγμα της παράδοσής του στον αιμοβόρο Ζαρίμ. 

Το γκελ του εμετικού σουγιά στην βούλα του πέναλτυ, ξύπνησε στους συνοδούς του Ζαρίμ αλ Ωχ μνήμες και θύμησες από από την ένδοξη εκείνη Κυριακή της Μοναξιάς, οπότε και εσφαγιάστηκαν 233 διαιτητές ποδοσφαιρικών αγώνων, 2412 πρόεδροι σωματείων και παράγοντες και έγιναν συντονισμένες βομβιστηκές επιθέσεις σε παραπάνω από ας πούμε 3000 ποδοσφαιρικούς συλλόγους. Όσοι έμειναν (κυρίως μαζορέτες, βραζιλιάνοι άσοι και ο θείος) εξορίστηκαν στην Κάτω Κράνουλα για την ανασυκγρότηση των υποτοπικών πρωταθλημάτων, και για την μετατροπή τους από απλό ωμό αγνό ξύλο σε κάτι που να θέλει και τόπι. 'Εκτοτε, και κάθε χρόνο, γιορτάζεται την 1η Κυριακή του Σεπτέμβρη, η Κυριακή της Μοναξίας, που οι νικητές παραδοσιακά πίνουν στα κρανία των ηττημένων και δίδεται νωρίς το πρωί το σύνθημα για την ολοκληρωτική καταστροφή ενός συγκεκριμένου και κάθε φορά διαφορετικού ποδοσφαιρικού συλλόγου. Κάψιμο φανέλων, λιώσιμο τροπαίων, κατεδάφιση γηπέδου με βαριο-πούλες, ένταξη περιοχών σε μητροπολιτικά πάρκα και άλλα τέτοια γνωστά και τέλος οι αδελφοί Κατσάμπα να κάνουν δεύτερες φωνές στον Ταμπάκη που εκτελεί τον ύμνο της ομάδας που σβήνεται από τον χάρτη (μια ομάδα αγάπησα και μου βγήκε σκάρτη).

Ελσίνκι, Αργά Τη Νύχτα

Ένας παγωμένος και κάπως ροκ αέρας γλιστρούσε ανάμεσα στα βράχια, τα άσχημα κτίρια και τις αχανείς ανοικτές πλατείες της πόλης. Δυστυχώς, η μόνη roll αίσθηση ήταν μιας εφημερίδας, που ταξίδευε χωρίς το εξώφυλλό της, κάπως άστατα στον χώρο. Ίσως και να το έψαχνε. Κρίση ταυτότητας.

Η σχεδόν αρκτική θερμοκρασία των -18 C και ο ξάστερος ουρανός είναι ωραίος συνδυασμός. Το φεγγάρι σε αυτές τις περιοχές, σε αυτούς τους μήνες μπορεί να μοιάζει αφύσικα μεγάλο, προς την δύση του. Και νομίζεις πως είναι όλα καθαρά, διαφανή, ξάστερα. Ακόμα και οι άνθρωποι. Απάτη.

OXYGENOL. Αναβόσβησε με κόκκινα νέον γράμματα ψηλά μακριά.

Ο νεαρός άνδρας στην διπλανή στάση του λεωφορείου (aka Night Bus) προσπαθούσε να περάσει σε μια κρεμάστρα, ένα παλτό και ένα πουκάμισο. Με αυτήν την σειρά. Είχε λυγίσει τα γόνατα και είχε σχεδόν κλείσει τα μάτια, προσπαθώντας το ακατόρθωτο με ασσύλυπτες ποσότητες αλκοόλ στο κρύο αίμα του.

-Perkele...! PERKELE! Έβρισε. Δυνατά.

Άφησε την κρεμάστρα να πέσει, πήρε φόρα και κλώτσησε (άτεχνα) μια μικρή βαλίτσα που ήταν ανοικτή μπροστά στα πόδια του. Χαρτιά, ρούχα, και ένα φλάουτο σκόρπισαν στον μεγάλο δρόμο.

Έπεσε στα γόνατα. Φώναζε σχεδόν κλαίγοντας,

-sAtana!!! sAtana!!!! Saaaaaaaaaatana!

Όλη αυτή την ώρα, στεκόμουν στην δίπλα στάση, τυλιγμένος στα κασκόλ και στα σκουφιά μου, με μόνη απόδειξη οτι ζω, το διοξείδιο που έβγαινε φανερά ζεστό από τα ρουθούνια μου. Αυτό είναι ευγενικό να κάνεις εδώ. Το τίποτα. Ήμουν εκεί για να περιμένω το λεωφορείο, και αυτό έκανα.

Σηκώθηκε -με δυσκολία- και μάζεψε το μισό φλάουτο από τον δρόμο. Ήρθε αργά, νωχελικά προς το μέρος μου.

Έμεινα ακίνητος. Τον κοιτούσα όπως ερχόταν, τόσο ατάραχα όσο κι αυτός ήταν μεθυσμένος.

Ήρθε και στάθηκε όρθιος δίπλα μου.

Τον ρώτησα:

- Why so angry?

Εδώ όλοι μιλάνε άπταιστα αγγλικά, ακόμα και οι μεθυσμένοι γιοί του σατανά.

- I was born angry, my friend. Είπε, και ακούμπησε στο τζάμι της στάσης. Το πουκάμισο το είχε σηκώσει τώρα ένα πολύ δυνατό και παγωμένο ρεύμα που μούδιασε όλους τους μυες του προσώπου μου. Αν ήθελα να χαμογελάσω, δεν μπορούσα. Και δεν έπρεπε κιόλας.

- When I was a kid.. you know....small child... my parents were giving me alcohol to sleep..., είπε.

And you know what??! Now, it doesn't work any more!! It doesn't fucking work!

Έκανε να φύγει, γύρισε στην στάση του. Έψαχνε το πουκάμισο, το οποίο ίσως να ήταν ήδη στην Εσθονία.

Perkele... ψιθύρισε υπόκωφα.πς