Sunday, November 16, 2008

Γαλέ'α Ίσια Μπ'οστά


Ιαπωνικό πλοίο καταλήφθηκε από πειρατές στη Σομαλία
Πειρατές κατέλαβαν ένα ιαπωνικό φορτηγό πλοίο στα ανοικτά των ακτών της Σομαλίας και κρατούν ομήρους τα 23 μέλη του, ανακοινώθηκε σήμερα Κυριακή από το υπουργείο Εξωτερικών της Νότιας Κορέας.

Ένοπλοι επιβιβάστηκαν στο 20.000 τόνων Chemstar Venus χθες την ώρα που έπλεε 155 χιλιόμετρα ανατολικά του λιμανιού του Αντεν. Μεταξύ του πληρώματος είναι και πέντε Κορεάτες.

Εξάλλου, το ρωσικό περιπολικό σκάφος Intrepide καταδίωξε πειρατές στον Κόλπο του Αντεν, στα ανοικτά της Σομαλίας, που προσπάθησαν να καταλάβουν ένα σαουδαραβικό πλοίο, αναφέρεται σε σημερινή ανακοίνωση του ρωσικού Ναυτικού.

Στην ανακοίνωση αναφέρεται ότι το ρωσικό περιπολικό του ρωσικού Πολεμικού Ναυτικού, απέτρεψε απόπειρα κατάληψης από πειρατές του σκάφους Rabia που έπλεε στον Κόλπο του Αντεν υπό σημαία Σαουδικής Αραβίας.

Το ρωσικό πολεμικό έλαβε σήμα κινδύνου από το σαουδαραβικό σκάφος ενώ συνόδευε 30 μίλια πιο μακριά τρία άλλα πλοία.

Το ρωσικό ΠΝ ανακοίνωσε ήδη στις 12 Νοεμβρίου ότι το Interpide και ένα βρετανικό πολεμικό σκάφος, το Cumberland απέτρεψαν επίθεση πειρατών σε ένα δανικό πλοίο.

Οι πειρατές, που προέρχονται κυρίως από την Σομαλία, έχουν επιτεθεί από τον Ιανουάριο του 2008 σε 81 τουλάχιστον πλοία στον Κόλπο του Αντεν και στον Ινδικό Ωκεανό, σύμφωνα με το Διεθνές Γραφείο Ναυτιλίας.

www.kathimerini.grμε πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ

Wednesday, October 22, 2008

Κυκλοθυμικός Καιρός Σου Αλλάζει Γνώμες Και Κουστούμια: Τα Δήθεν του Μανώλη Ρασούλη


"Κυκλοθυμικός Καιρός"


Κυκλοθυμικός καιρός σου αλλά ζει γνώμες και κουστούμια
σύννεφο μαλλί όψη σαν καπνός, κι από θεωρίες νεροζούμια (x2)

Παρελθόν, Παρόν και Μέλλον και τα ιδεολογικά σου
τα σουρώνεις με ουζάκι, στου το Ακώτσου μπαράκι
Ξάφνου βρε-, ξάφνου βρε-, ξάφνου βρέθηκε καμμένη
της καδριάς σου η λυχνία
η δικιά σου
βρήκε άλλο, μερενό και βιοτεχνία

Μια ζωή φραπέ ζητάς κι όλο σου αρέκει η υπεροψία
πάψε πια να κλαίς κι όλο να μας λες, πάλι για τους πόντιους αστεία (x2)

Παρελθόν, Παρόν και Μέλλον και τα ιδεολογικά σου
τα σουρώνεις με ουζάκι, στου το Ακώτσου μπαράκι
Ξάφνου βρε-, ξάφνου βρε-, ξάφνου βρέθηκε καμμένη
της καδριάς σου η λυχνία
η δικιά σου
βρήκε άλλο, μερενό και βιοτεχνία.

(σε ρυθμό ζεϊμπέκικο)

------------------------------------------

ή εξίσου όμορφα τραγουδά η Χριστίνα Μαραγκόζη στον δίσκο "Πότε Βούδας πότε Κούδας" του 1986 το "Να 'χα την ξύπνια μηχανή", σε στίχους του Μανώλη Ρασούλη και μουσική του Πέτρου Βαγιόπουλου.

Να ’χα την ξύπνια μηχανή

Να ’χα την ξύπνια μηχανή
στο χρόνο νά ’ρθω πίσω,
να φτάσω τότε και εκεί
που ήταν να σ’ αντικρίσω.
Να ζήσω πάλι τη σκηνή
όπου θα σε φιλήσω
αργά-αργά κι απ’ την αρχή
και έτσι γλυκά να σβήσω.

Αχ, μετά το χωρισμό
το τρελό μου το μυαλό
το τρελό μου το μυαλό
μου στήνει μηχανές.
Κι είναι ωστόσο τόσο απλό
νά ’ρθεις πάλι εσύ εδώ
νά ’ρθεις πάλι εσύ εδώ,
φτάνει να το θες.

Να ’χα την ξύπνια μηχανή
στο χρόνο νά ’ρθω πίσω
πριν από κείνη τη στιγμή
που μου ’πες "θα σ’ αφήσω".
Να ζήσω γι’ άλλη μια ζωή
και να καθυστερήσω,
ν’ αργήσει η δόλια η στιγμή
για να σε μεταπείσω.

Αχ, μετά το χωρισμό
το τρελό μου το μυαλό
το τρελό μου το μυαλό
μου στήνει μηχανές.
Κι είναι ωστόσο τόσο απλό
νά ’ρθεις πάλι εσύ εδώ
νά ’ρθεις πάλι εσύ εδώ,
φτάνει να το θες.

Thursday, October 16, 2008

Αυτή η νύχτα μένει



Πάντα με τις ταινίες του Παναγιωτόπουλου ένοιωθα μια πολύ αμήχανη συγγένεια και μια έντονα συγγενική αμηχανία. Με κούραζε κάπως το πόσο προφανείς μπορούν να γίνουν, πόσο στημένοι ή απλοϊκοί είναι καμιά φορά οι διάλογοι. Γενικά δεν συμπάθησα ποτέ τον τρόπο που εφαρμόζει τις ιδέες του και πάντα με απωθούσε η παντελής έλλειψη κωμικής διάθεσης που χαρακτηρίζει τις ταινίες του. Ειδικά όταν είχα πάει να δω το "Πεθαίνοντας στην Αθήνα" ήθελα να με καταπιεί η καρέκλα του σινεμά. Ένοιωθα ντροπή και αμηχανία σε κάτι σκηνές τόσο εξευτελιστικά απλοϊκές που λες δεν γίνεται. Και γενικά στις ταινίες που δεν μου αρέσουν, δεν αντιδρώ έτσι, είμαι συνήθως πιο αδιάφορος. Στις ταινίες του Παναγιωτόπουλου εκνευρίζομαι και στεναχωριέμαι όταν πάσχουν, σαν να τις έχω γυρίσει εγώ. Παρ΄όλα αυτά στο "Πεθαίνοντας στην Αθήνα" ήταν εκπληκτική η μουσική που έφτιαξε ειδικά για την ταινία (ήταν "μουσικοχορευτική".....τέλος πάντων) ο Κραουνάκης. Όλα τα τραγούδια του Soundtrack, καταπληκτικά, και ίσως σε αυτό χρωστά και την όποια αξία της η ταινία.

Με τις ιδέες όμως του Παναγιωτόπουλου και νε τον λυρισμό των ταινιών του, υπήρχε αυτή η συγγένεια που λέω παραπάνω. Στην ταινία "Αυτή η νύχτα μένει" ο κεντρικός ήρωας ψάχνει ένα-ένα όλα τα σκυλάδικα/κονσομασιόν της βόρειας ελλάδας, για να βρει μια συγκεκριμένη γυναίκα, που τον παράτησε για να πάει να κάνει καριέρα στο τραγούδι - είπε. Road movie με δυνατότητες, όχι αστεία. Κάπου το χάνει, κάπου το ξαναβρίσκει με το σενάριο, δεν έχει σημασία. Το ομώνυμο τραγούδι είναι του Σταμάτη Κραουνάκη και με αυτό αρχίζει η ταινία σε μια Αθήνα που ξημερώνει, με ατόφια την παρακμή της, σε ένα δωμάτιο με θέα στις γραμμές του ηλεκτρικού, όπως το προβάρει τραγουδώντας η φιλόδοξη πρωταγωνίστρια...


"Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω

σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο
κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ
πότε άστρα πότε άκρη της αβύσσου
κάτι κυνηγώ σαν τον ναυαγό
τα χρόνια μου σεντόνια μου τσιγάρα να τα σβήσω[...]"


LinkWithin

Related Posts with Thumbnails