ΣΚΑΪ 100.3 κάθε Κυριακή πρωί 11.00 - 12.00 ή στο ηλεκτρονικό αρχείο του skai.gr. Ο παραγωγός:
Ο Άρης Χατζηστεφάνου ξεκίνησε να εργάζεται παράνομα ως δημοσιογράφος, όντας ανήλικος και μην έχοντας τελειώσει το σχολείο. Συνέχισε την εργασία του ενώ σπούδαζε Πολιτικές Επιστήμες στην Αθήνα.
Το 2001 αποπειράθηκε να εγκαταλείψει τη δημοσιογραφία όταν ένας αστυνομικός αρνήθηκε να του κόψει κλήση λέγοντάς του: «Τι να σε κάνω που είμαστε και συναφή επαγγέλματα». Πληγωμένος εγκατέλειψε την Ελλάδα και εργάστηκε για πέντε χρόνια στην Ελληνική Υπηρεσία του BBC ως ραδιοφωνικός παραγωγός στο Λονδίνο και ως ανταποκριτής στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί έγραψε και το βιβλίο: «Τουρκία: Ανατολικά της ΕΕ».
Στην Ελλάδα δημοσίευσε το δεύτερο βιβλίο του με τίτλο «Δεκέμβρης ’08: Ιστορία ερχόμαστε… κοίτα τον ουρανό» για την ελληνική εξέγερση του Δεκέμβρη.
Η σημερινή εκπομπή:
Την Κυριακή στο Infowar (ΣΚΑΙ 100.3, 11:00π.μ). Μια "άχρωμη" επανάσταση ανατρέπει τις ισσοροπίες στην Ασία... Δυο δεκαετίες ισρηλινών επιθέσεων στις αποστολές για τη Γάζα και... ο ρόλος των media στη δημιουργία και εξάπλωση της οικονομικής κρίσης.
There was a boy A very strange enchanted boy They say he wandered very far, very far Over land and sea A little shy And sad of eye But very wise Was he
And then one day A magic day he passed my way And while we spoke of many things, fools and kings This he said to me "The greatest thing You'll ever learn Is just to love And be loved In return"
(instrumental interlude)
"The greatest thing You'll ever learn Is just to love And be loved In return"
Χρόνια Πολλά λοιπόν, κι ότι ποθείτε να το πάθετε. Εδώ στα Γιάννενα τα τσίπουρα πάνε κι έρχονται και τα πληκτρολόγια στη μπάντα. Ή μάλλον "σ'μπάντα", ορθότερα..
Μουσικό διάλειμμα με τον Peter Nalitsch στο стерте седце. Η μετάφραση των στίχων είναι από έναν τύπο του youtube και με λίγη προσπάθεια ίσως να βγάζει και νόημα.
стерте седце старого перца, крошку пыльцу, пыли крошку больше не буду ночью и вечереом песней целиться, (в) друзья веселиться ай, скажете принцу, ай , молодцу, что принцу не к лицу обижать красавицу ай, давит стерте сердце, только стук бьется только стук бьется, девушка смеется сердце - кот, скребется, и вино льется, то - слезка катится, молодость не воротится
Οld man' worn up heart, a bit of dust, will not be cured by song anymore at day and night, will not be happy with friends... you say to the prince, oh, prince rocks, that it is not good - to offend nice girl. well, beaten up heart weighs more and more, only knock is coming out, but the girl is laughing. heart is scratching, like a cat, and wine is spilling - that is tear rolling, and youth
Δεν είναι ρετρό, δεν είναι μπανάλ. Είναι μεγάλες φωνές. Δεν είναι ερμηνευτές. Είναι κάτι ανώτερο, κάτι πιο βιωματικό από την ερμηνεία. Παρ' όλο που όλο και κάτι έχει πάρει το αυτί μου για τις ζωές τους, δεν θα σταθώ σε αυτό. Ούτε και στις πενιές που τους συνόδευαν θα σταθώ, ούτε και στην επιρροή τους σε μεταγενέστερους (καλή ή κακή). Για άλλους ήταν η κακή στροφή της ελληνικής μουσικής, τα λαϊκά. Της χρεώνουν τα σημερινά εκτρώματα και την κατηγορούν για μονοθεματική. Ούτε σε αυτό θα σταθώ. Βασικά δεν θα σταθώ πουθενά. Άκουγα την σουρρεάλ εκπομπή με θέμα τον έρωτα και με καλεσμένο τον Λαγό της Τούνδρας που έκανε την Πέμπτη βράδυ στον Flash ο Κωσταντίνος Μπογδάνος και τα θυμήθηκα. Ρίχνω εδώ καναδυό, έτσι να υπάρχουν. Άμα δεν είσαι σε mood μη πιεστείς, αλλά αμα σου 'ρθει, βάλε ένα ουισκάκι και γύρνα. Αρχικά Στράτος Διονυσίου και μετά Στέλιος Καζαντζίδης.
Αυτό το τελευταίο, είναι σε παλιά (ίσως και την πρώτη - σίγουρα θα ξέρει ο φίλος) εκτέλεση. Αλλά, βρήκα άλλο ένα. Του 1995, που ο Στέλιος Καζαντζίδης είχε πάει σε μια εκπομπή στον ΑΝΤ1 και τραγούδησαν στο πλατώ. ΑΝΤ1 το 1995 σημαίνει διαφημήσεις 090 με γκόμενες που σου λένε το μέλλον και το παρελθόν με 100 δραχμές τα 30 δεύτερα. Δεν αφήνει ο τσιφ να κάνουμε embed οπότε τράβα να δεις, πως τους άφησε όλους λαλάκες ο Στέλιος τραγουδώντας σε ένα ηλίθιο πλατώ με καραβάκια και για διακόσμηση και λοιπές αηδίες. Δεν σε αφήνει να δεις το σκηνικό ο άνθρωπος κι έχει ένα ύφος "εσείς εδώ δεν ξέρω γιατί μασκαρευτήκατε όλοι έτσι, εγώ ήρθα να τραγουδήσω κι αυτό θα κάνω. Και τα μασκαριλίκια σας, δεν θα με εμποδίσουν να νοιώσω αυτό που τραγουδάω." Μεγάλος.
They used to throw some fists but now they fuck you up with teflon. Still serious? If so I hope you got some boots on because it's raining. Complaining's not gonna change things now. Let's get one thing straight: no one did nothing for your freedom. Can't walk too late. Can't even show me that you got some, but you pay your cab fare. You'll get there, so don't you play dumb now. Salt stains saturate feet for the reason you are walking where you're walking to. Frayed stitch ain't gonna last one more season and neither will you with that attitude. Driving North all morning, how's it staring down that same road? Grab those gloves and jacket, gonna freeze behind that window. Hey, what's that sound? Ice or ground? I think you better slow down. And what are you gonna tell them that you already said ten times? That I'd piss out back for life if you could get your facts right? Not much of a sacrifice, but if we all could make one now. Salt stains saturate feet for the reason you are walking where you are walking to. Frayed stitch ain't gonna last one more season and neither will you with that attitude. We stroll through American dreams stuck together, but don't you tell me this is something new. This is not something new. Now you're coming all apart at the seams. That's some cheap leather. Now what are going to do?
Βλέπω τώρα που γράφω τούτες δω τις λέξεις, την εκπομπή "Στα Άκρα" με την Βίκυ Φλέσσα. Καλεσμένη και συνεντευξιαζόμενη η Μελίνα Κανά. Είναι εκείνες οι φορές που λες γιατί διάολε δεν την βάζουνε πλάτη, δεν την κάνουνε blur στη μούρη, κάτι. Όχι, δεν είναι κανένα ανθρωπόμορφο τέρας, ίσα ίσα για την ηλικία της στέκεται όμορφη και μυστηριώδης- σίγουρα όμως όχι τόσο όσο η φωνή και οι ερμηνείες της. Δεν την είχα ξαναδεί. Θα μου πεις, "μα πως δηλαδή, που ζεις εσύ, σε συναυλίες δεν πας, τηλεόραση δεν βλέπεις;". Όχι παιχταρά αναγνώστη μου λίγο από όλα κάνω αλλά δεν έτυχε να έρθουμε face to face τι να σου πω. Έλα όμως τώρα που οι νυχτερινές τηλεοπτικές περιπλανήσεις μου συνέπεσαν με της Μελίνας.
Θαυμαστής. Τι είναι ο θαυμαστής; Δεν την ξέρω, δεν με ξέρει ούτε εκείνη. Την θαυμάζω; Όχι. Πως να θαυμάσεις κάτι που δεν ξέρεις; Θαυμάζω ας πούμε τον ΠΑΣ Γιάννενα, που σου αραδιάζω τους παίχτες στο τσακ μπαμ όλους με στατιστικά και με απ'όλα αναγνώστη μου. Την Μελίνα Κανά; Όχι.
Μου αρέσει η φωνή της. Σε δύο επίπεδα. (1) Στο βιολογικό : η χροιά της. (2) Ερμηνευτικά: Η οπτική γωνία με την οποία αντιλαμβάνεται η Μελίνα το κάθε τραγούδι είναι και θα παραμείνει κάτι πολύ μακρινό και ανεξερεύνητο που δεν αφορά κανέναν μας. Έρχονται όμως οι ήχοι αυτοί στα αυτιά μου, και το σήμα μεταφέρεται στο ακουστικό τμήμα του εγκεφάλου και εκεί αποκωδικοποιείται από την αντίληψη. Η τελευταία λοιπόν φωτίζει το εισερχόμενο σήμα, και η σκιά του είναι μια πολύ πολύ πλούσια σύνθεση. Είναι λυτρωτική η φωνή της ρε παιδί μου, έχει κάτι το απελευθερωτικό από τ'ασήμαντα, τα περιττά, και κάτι το υπόδουλο σε ότι αξίζει να υποδουλωθείς. Απίθανα πράγματα σου λέω αναγνώστη μου. Άμα στα λέω όλα αυτά, αντιλαμβάνεσαι τι ζημιά ήταν να την δω. Δεν ήθελα να την συνδέσω με καμιά μορφή. Προχωράμε όμως. Τραγουδάκι ωραίο και μια που την πέτυχα, πάρε και την μετάφραση στα Ισπανικά που είναι νομίζω όμορφη, δεν χάνει.:
"Hablo de ti" Autor y compositor: Thanassis Papakonstantinou CD:"Láfira" (Lyra, 1998)
Hablo con las altas, inaccesibles montañas y les hablo de ti, que tienes belleza y cejas arqueadas como puentes de piedra. Y me respondieron: "Los puentes se llenan de hierba. Alma desafortunada, no te engañes".
Hablo con las negras nubes del cielo y les hablo de ti, que, cuando caminas, donde pisas dulcemente florece la tierra estéril. Y me respondieron: "La tierra florece allí donde quiere. Alma desafortunada, no te engañes".
Hablo con las fuentes que viven solitarias y les hablo de ti, que cuando me miras, es como decirme que me amas, y los ángeles revolotean. Y me respondieron: "Los ángeles son de papel. Alma desafortunada, no te engañes".
Ένα χρόνο μετά το θάνατο του Μάνου Χατζιδάκι, στα 1995, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών έγινε αυτή η συναυλία-παρουσίαση του δίσκου "Το χαμόγελο της Τζοκόντας". Πολλές φορές έχει παίξει στο Μετρό της Αθήνας από τα ηχεία, και το θυμήθηκα σήμερα που το Μετρό του Ελσίνκι ήταν τόσο ανεξήγητα ήσυχο. Και τι δεν θα έδινα να ήμουν σε κείνη την αίθουσα. Είναι εκπληκτικό. Μια κοσμογονία συναισθημάτων, τόσο ευγενική μα και τόσο διεισδυτική μουσική. Ήταν το "Προσωπογραφία της μητέρας μου" που έτυχε να ακούσω πρώτο πριν μερικά χρόνια. Και όταν αγόρασα τον δίσκο τον άκουσα ξανά και ξανά μέχρι που μου φαίνεται πως αυτά τα συναισθήματα μπορούν να δοθούν αμφιμονοσήμαντα από αυτά τα τραγούδια.
Παραθέτω το σημείωμα του ίδιου του συνθέτη στην Ελληνική έκδοση:
Σε μια παρέλαση στη Νέα Υόρκη, με μουσικές, με χρώματα και με πλημμυρισμένη από κόσμο την 5η Λεωφόρο, βρισκόμουν μια Κυριακή απόγευμα το φθινόπωρο του 1963 όταν συνάντησα μια γυναικούλα να περπατάει μοναχή με μιαν απελπισμένη αδιαφορία για ότι συνέβαινε γύρω της χωρίς κανείς να την προσέχει, χωρίς κανέναν να προσέχει, μόνη, έρημη μες στο άγνωστο πλήθος, που την σκουντούσε, την προσπερνούσε ανυποψίαστο, εχθρικό, αφήνοντας την να πνίγει μες στη βαθιά πλημμύρα της λεωφόρου, μέσα στη θάλασσα που ακολουθούσε, μέσα στ' αγέρι που άρχισε να φυσά.
Έμεινα στυλωμένος, ο μόνος που την πρόσεξε, κι έκαμα να την πάρω από πίσω, να την ακολουθήσω και πλησιάζοντας την να της μιλήσω, χωρίς να ξέρων τι να της πω, μα ίσαμε ν' αποφασίσω, την έχασα από τα μάτια μου.
Έτρεξα λίγο μπρος, ανασηκώθηκα στα πόδια μου για να την ξεχωρίσω, μα η μεγάλη μαύρη θάλασσα του κόσμου την είχε καταπιεί. Μέσα μου κάτι σκίρτησε οδυνηρά.
Χωρίς να καταλάβω, είχα σταθεί έξω από το βιβλιοπωλείο του Ριτζιόλλι και στη βιτρίνα του, απέναντί μου ακριβώς, βρισκόταν ένα βιβλίο για τον Ντα Βίντσι με την Τζοκόντα στο εξώφυλλο του να μου χαμογελά απίθανα αινιγματική, αυτόματα μεγεθυμένη, όσο η γυναίκα που χάθηκε στο δρόμο.
Δεν ξέρω γιατί όλ' αυτά μπερδεύτηκαν περίεργα μέσα μου, μαζί μ' ένα εξαίσιο θέμα του Βιβάλντι που είχα ακούσει πριν από λίγες μέρες και που εξακολουθούσε να επανέρχεται τυραννικά στη μνήμη μου.
Τα δέκα αυτά τραγούδια γράφτηκαν μ' ένα συγκερασμό απελπισίας και αναμνήσεων.
Το θέμα είναι η γυναίκα έρημη μες στην μεγάλη πόλη. Το κάθε τραγούδι είναι κι ένας μονόλογος της, κι όλα μαζί συνθέτουν την ιστορία της. Μια ιστορία σύγχρονη και παλιά μαζί.
Δεν ξέρω αν είναι η Φιλανδία που μάλλον έκατσα πολύ και έχει αρχίσει να με επηρεάζει (δεν νομίζω) αλλά πάλι δεν ανήκω σε καμία από τις πιθανές ομάδες. Και αυτό είναι ένα από τα τραγούδια που μου αρέσουν πάρα πολύ, αν όμως αντί για στίχους βάλεις ένα ακαταλαβίστικο μουρμουρητό που λόγω μου σικής μόνο καλό μπορεί να είναι. Γιατί κάτι "Given dreams all ridden with pain and projected unto the lost" μου προκαλούν αλλεργίες. Μόνο η σύνθεση λοιπόν, ούτε τα μαλλιά ούτε οι στίχοι.
Your eyes, they made lies true. Say anything and I would believe you. But there were demons, maybe more than a few, so what could we do? Because in my life there was only asbestos, and Raymond Williams, you always took the best ones. Now, like failed pedestrian dreams, that's how it seems to me. Once again, back out on the highway. Watch the traffic-you know it's a Friday. And all the seats-belts in all the vans won't change your plans. You can get by on a few sins, and you can try to make a horse win once, but you can't put back together what you sever. The rain comes down and turns your shine back to rust. Does that mean that you have to sever us? Someday some shit will come around and reverse the earth, turn your flesh back to dust. Does that mean that you have to sever us?
-------------------
Απίθανο συγκρότημα. Από τη Βοστώνη. Δυαλύθηκαν το 2005 και έχουν βγάλει μερικούς δίσκους πολύ ωραίους. Αυτό ήταν στον δίσκο Unsolved στην studio εκτέλεση και εδώ είναι από τον τελευταίο δίσκο που βγάλανε με τα live. Αυτό που ακούμε δηλαδή είναι live... Για αυτό σου λέω, απίθανο συγκρότημα. Δές στο wiki και άκου στο myspace γιατί εγώ δεν στα λέω καλά.
Κυκλοθυμικός καιρός σου αλλά ζει γνώμες και κουστούμια σύννεφο μαλλί όψη σαν καπνός, κι από θεωρίες νεροζούμια (x2)
Παρελθόν, Παρόν και Μέλλον και τα ιδεολογικά σου τα σουρώνεις με ουζάκι, στου το Ακώτσου μπαράκι Ξάφνου βρε-, ξάφνου βρε-, ξάφνου βρέθηκε καμμένη της καδριάς σου η λυχνία η δικιά σου βρήκε άλλο, μερενό και βιοτεχνία
Μια ζωή φραπέ ζητάς κι όλο σου αρέκει η υπεροψία πάψε πια να κλαίς κι όλο να μας λες, πάλι για τους πόντιους αστεία (x2)
Παρελθόν, Παρόν και Μέλλον και τα ιδεολογικά σου τα σουρώνεις με ουζάκι, στου το Ακώτσου μπαράκι Ξάφνου βρε-, ξάφνου βρε-, ξάφνου βρέθηκε καμμένη της καδριάς σου η λυχνία η δικιά σου βρήκε άλλο, μερενό και βιοτεχνία.
(σε ρυθμό ζεϊμπέκικο)
------------------------------------------
ή εξίσου όμορφα τραγουδά η Χριστίνα Μαραγκόζη στον δίσκο "Πότε Βούδας πότε Κούδας" του 1986 το "Να 'χα την ξύπνια μηχανή", σε στίχους του Μανώλη Ρασούλη και μουσική του Πέτρου Βαγιόπουλου.
Να ’χα την ξύπνια μηχανή
Να ’χα την ξύπνια μηχανή στο χρόνο νά ’ρθω πίσω, να φτάσω τότε και εκεί που ήταν να σ’ αντικρίσω. Να ζήσω πάλι τη σκηνή όπου θα σε φιλήσω αργά-αργά κι απ’ την αρχή και έτσι γλυκά να σβήσω.
Αχ, μετά το χωρισμό το τρελό μου το μυαλό το τρελό μου το μυαλό μου στήνει μηχανές. Κι είναι ωστόσο τόσο απλό νά ’ρθεις πάλι εσύ εδώ νά ’ρθεις πάλι εσύ εδώ, φτάνει να το θες.
Να ’χα την ξύπνια μηχανή στο χρόνο νά ’ρθω πίσω πριν από κείνη τη στιγμή που μου ’πες "θα σ’ αφήσω". Να ζήσω γι’ άλλη μια ζωή και να καθυστερήσω, ν’ αργήσει η δόλια η στιγμή για να σε μεταπείσω.
Αχ, μετά το χωρισμό το τρελό μου το μυαλό το τρελό μου το μυαλό μου στήνει μηχανές. Κι είναι ωστόσο τόσο απλό νά ’ρθεις πάλι εσύ εδώ νά ’ρθεις πάλι εσύ εδώ, φτάνει να το θες.
Πάντα με τις ταινίες του Παναγιωτόπουλου ένοιωθα μια πολύ αμήχανη συγγένεια και μια έντονα συγγενική αμηχανία. Με κούραζε κάπως το πόσο προφανείς μπορούν να γίνουν, πόσο στημένοι ή απλοϊκοί είναι καμιά φορά οι διάλογοι. Γενικά δεν συμπάθησα ποτέ τον τρόπο που εφαρμόζει τις ιδέες του και πάντα με απωθούσε η παντελής έλλειψη κωμικής διάθεσης που χαρακτηρίζει τις ταινίες του. Ειδικά όταν είχα πάει να δω το "Πεθαίνοντας στην Αθήνα" ήθελα να με καταπιεί η καρέκλα του σινεμά. Ένοιωθα ντροπή και αμηχανία σε κάτι σκηνές τόσο εξευτελιστικά απλοϊκές που λες δεν γίνεται. Και γενικά στις ταινίες που δεν μου αρέσουν, δεν αντιδρώ έτσι, είμαι συνήθως πιο αδιάφορος. Στις ταινίες του Παναγιωτόπουλου εκνευρίζομαι και στεναχωριέμαι όταν πάσχουν, σαν να τις έχω γυρίσει εγώ. Παρ΄όλα αυτά στο "Πεθαίνοντας στην Αθήνα" ήταν εκπληκτική η μουσική που έφτιαξε ειδικά για την ταινία (ήταν "μουσικοχορευτική".....τέλος πάντων) ο Κραουνάκης. Όλα τα τραγούδια του Soundtrack, καταπληκτικά, και ίσως σε αυτό χρωστά και την όποια αξία της η ταινία.
Με τις ιδέες όμως του Παναγιωτόπουλου και νε τον λυρισμό των ταινιών του, υπήρχε αυτή η συγγένεια που λέω παραπάνω. Στην ταινία "Αυτή η νύχτα μένει" ο κεντρικός ήρωας ψάχνει ένα-ένα όλα τα σκυλάδικα/κονσομασιόν της βόρειας ελλάδας, για να βρει μια συγκεκριμένη γυναίκα, που τον παράτησε για να πάει να κάνει καριέρα στο τραγούδι - είπε. Road movie με δυνατότητες, όχι αστεία. Κάπου το χάνει, κάπου το ξαναβρίσκει με το σενάριο, δεν έχει σημασία. Το ομώνυμο τραγούδι είναι του Σταμάτη Κραουνάκη και με αυτό αρχίζει η ταινία σε μια Αθήνα που ξημερώνει, με ατόφια την παρακμή της, σε ένα δωμάτιο με θέα στις γραμμές του ηλεκτρικού, όπως το προβάρει τραγουδώντας η φιλόδοξη πρωταγωνίστρια...
"Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ πότε άστρα πότε άκρη της αβύσσου κάτι κυνηγώ σαν τον ναυαγό τα χρόνια μου σεντόνια μου τσιγάρα να τα σβήσω[...]"
Το παρακάτω τραγούδι της Amália Rodrigues το αφιερώνω στην Πέννυ, το κορίτσι της διπλανής πόρτας. Literally speaking. Που με έπαιρνε απο το χεράκι και με πήγαινε σχολείο (και όλοι ζηλεύανε). Και εγώ τώρα θα την πάρω απο το χεράκι, και θα πάμε στην Πορτογαλία. ;)
Amália Rodrigues - Estranha forma de vida Music : Alfredo Maceneiro, Lyrics : Amália Rodrigues {1961}
Que estranha forma de vida Tem este meu coração Vive de vida perdida Quem lhe daria o condão Que estranha forma de vida
Coração independente Coração que não comando Vives perdido entre a gente Teimosamente sangrando Coração independente
Foi por vontade de Deus Que eu vivo nesta ansiedade Que todos os ais sao meus Que é toda minha a saudade Foi por vontade de Deus
Eu não te acompanho mais Para deixa de bater Se não sabes onde vais Porque teimas em correr
Posts
