Στράτος και Στέλιος

Δεν είναι ρετρό, δεν είναι μπανάλ. Είναι μεγάλες φωνές. Δεν είναι ερμηνευτές. Είναι κάτι ανώτερο, κάτι πιο βιωματικό από την ερμηνεία. Παρ' όλο που όλο και κάτι έχει πάρει το αυτί μου για τις ζωές τους, δεν θα σταθώ σε αυτό. Ούτε και στις πενιές που τους συνόδευαν θα σταθώ, ούτε και στην επιρροή τους σε μεταγενέστερους (καλή ή κακή). Για άλλους ήταν η κακή στροφή της ελληνικής μουσικής, τα λαϊκά. Της χρεώνουν τα σημερινά εκτρώματα και την κατηγορούν για μονοθεματική. Ούτε σε αυτό θα σταθώ. Βασικά δεν θα σταθώ πουθενά. Άκουγα την σουρρεάλ εκπομπή με θέμα τον έρωτα και με καλεσμένο τον Λαγό της Τούνδρας που έκανε την Πέμπτη βράδυ στον Flash ο Κωσταντίνος Μπογδάνος και τα θυμήθηκα. Ρίχνω εδώ καναδυό, έτσι να υπάρχουν. Άμα δεν είσαι σε mood μη πιεστείς, αλλά αμα σου 'ρθει, βάλε ένα ουισκάκι και γύρνα. Αρχικά Στράτος Διονυσίου και μετά Στέλιος Καζαντζίδης.

Αυτό το τελευταίο, είναι σε παλιά (ίσως και την πρώτη - σίγουρα θα ξέρει ο φίλος) εκτέλεση. Αλλά, βρήκα άλλο ένα. Του 1995, που ο Στέλιος Καζαντζίδης είχε πάει σε μια εκπομπή στον ΑΝΤ1 και τραγούδησαν στο πλατώ. ΑΝΤ1 το 1995 σημαίνει διαφημήσεις 090 με γκόμενες που σου λένε το μέλλον και το παρελθόν με 100 δραχμές τα 30 δεύτερα. Δεν αφήνει ο τσιφ να κάνουμε embed οπότε τράβα να δεις, πως τους άφησε όλους λαλάκες ο Στέλιος τραγουδώντας σε ένα ηλίθιο πλατώ με καραβάκια και για διακόσμηση και λοιπές αηδίες. Δεν σε αφήνει να δεις το σκηνικό ο άνθρωπος κι έχει ένα ύφος "εσείς εδώ δεν ξέρω γιατί μασκαρευτήκατε όλοι έτσι, εγώ ήρθα να τραγουδήσω κι αυτό θα κάνω. Και τα μασκαριλίκια σας, δεν θα με εμποδίσουν να νοιώσω αυτό που τραγουδάω." Μεγάλος.

Πάρε link.

ping Berlin

Ο κύριος που μπήκε είχε περίεργη κόμμωση. Η πόρτα του τραίνου έκλεισε με θόρυβο πίσω του. Ενώ τα μαλλιά του θα τα έλεγες πάνω και πλάγια κοντά, είχε μια χαίτη που ξεκινούσε από το ψηλότερο σημείο στο πίσω μέρος από το κεφάλι του και κατέβαινε μέχρι τους ώμους. Φορούσε λερωμένο τζιν μπουφάν και κρατούσε ένα μπουκάλι μπύρας. Ακούμπησε στο τζάμι, προσπαθώντας να αποφύγει την λασπωμένη ρόδα του ποδηλάτου της δεσποινίδος που ήταν δίπλα του. Εκείνη φορούσε μαύρο τζιν, γκρι μπλουζάκι και μάλλινη μαύρη ζακέτα. Το ποδήλατο ήταν παλιό, αλλά καλοδιατηρημένο. Ένα σίγουρα χαζό ξανθό παιδάκι χαμογελούσε ευτυχισμένο στην διαφημιστική αφίσα που ήταν κολλημένη πάνω στο τζάμι. Μας λέει, φάτε Kinder, κάνει καλό. Ξέρουμε.

Το βαγόνι γέμισε γρήγορα, αλλά όχι ασφυκτικά. Σε μια διαδρομή 5-6 στάσεων, είχαν ακουστεί 4 διαφορετικές γλώσσες, οι πιο πολλές ευρωπαϊκές. Θα αφήσω το μαγνητόφωνο εδώ, στο βαγόνι, και θα κατεβώ. Θα το μαζέψω αργότερα που θα έχει ακούσει πολλά. Ήδη νομίζω έκατσα πολύ, έξω δείχνει να έχει ενδιαφέρον και δεν θα ελέγξω την παρόρμηση.

"Nächste Station: Alexanderplatz".

Κοπεν-χά!

Βολτάροντας κανείς στην Κοπεγχάγη -ειδικά εάν τα μάτια του έχουν συνηθίσει την γνώριμη θάλασσα των κίτρινων ταξί, το ομιχλώδες μπιχλονέφος και τον ηλιόλουστο καιρό- θα σοκαριστεί από πολλές πολλές απόψεις. Αν πάλι έρχεται από την Στοκχόλμη ή από το Ελσίνκι ή από κάποια έστω και λίγο μικρότερη Σκανδιναβική πόλη, αυτά που θα αγαπήσει είναι ο ελαφρώς καλύτερος καιρός, η ελαφρώς πιο πολυπολιτισμική διάθεση και κάτι το πιο ευρωπαϊκό-όχι πολύ όμως, αν με εννοείτε.

Δεν είναι δύσκολο να περιγράψεις τις εντυπώσεις ενός Έλληνα που επισκέφθηκε την Κοπεγχάγη. Πάντα στην ταξιδιωτική ψυχολογία του Έλληνα υπάρχει κάτι το ιμπεριαλιστικό, όπως στον αντίστοιχο Ρωμαίο ταξιδιώτη που επισκεπτόταν τις Ρωμαϊκές επαρχίες, όπως στον σημερινό Αμερικανό που επισκέπτεται "την Ευρώπη" ή οποιοδήποτε μέρος του κόσμου που δεν έχει αστεράκι στην Αμερικανική σημαία. Ils sont fous ces Romains, αναφωνεί το διογκωμένο εγώ του, και ακουμπάει στον τοίχο που έστησε ανάμεσα στους πολιτισμούς για να ξαποστάσει. Δεν έχει την υπομονή και την περιέργεια να σταθεί και να παρατηρήσει:

Δύο ξανθιές γυναίκες, ντυμένες με στυλ, ποδηλατούν υπό το ψιλόβροχο σε έναν από τους αναρίθμητους ποδηλατοδρόμους της πόλης. Είναι απόγευμα και η αγορά είναι ανοικτή. Δεν τις εμποδίζει ο καιρός, δεν τους λείπει η φυσική κατάσταση. Ποδηλατώντας συζητούν. Περνούν έξω από μερικά μπαρ, χαζεύοντας μέσα, και τελικά σταματούν έξω από ένα με μια μεγάλη τζαμαρία προς τον δρόμο. Ακριβώς έξω από το μαγαζί, 2-3 απ' τους θαμώνες καπνίζουν, σιωπηλά χαζεύοντας το συννεφιασμένο απόγευμα και απολαμβάνοντας το φθινοπωρινό δροσερό αεράκι. Οι δεσποινίδες κατεβαίνουν από τα ποδήλατά τους, τα αφήνουν στο stand, και μπαίνουν στο μαγαζί για ένα ποτήρι κρασί.

Νετάρουμε στο μυαλό της σαλεμένης Ελληνίδας:

1. "Δεν πας καλά που θα κάνω εγώ ποδήλατο μες τη βροχή, αυτές είναι χαζεμένες!"

2. "Και να μου βραχούν τα μαλλιά;;"

3. "Καλά βλαμμένες είναι και τα άφησαν ξεκλείδωτα; Κι αν περάσει κανένας Αλβανός;"

4. "Ας ερχόταν εμένα ο Τάκης μου να πάμε με ποδήλατο για ποτό να δεις για πότε έχω μπεί στο πρώτο κάμπριο που μου σφύριξε.."

..και του σαλεμένου Έλληνα:

1. "Τι λε ρε φίλε, κοίτα οι γκόμενες εδώ, ααααα ρε να μου να εδώ ζωάρα που θα έκανα..! Αμα τη βρίσκουνε ρε με τα ποδήλατα, φαντάσου πόσο θεό θα σ'έχουν με το Σβικ (=honda civic)."

2. "Άσε ρε που θα βγω εγώ να καπνίσω, θα τ'ανάψω μέσα και να πάνε να μαμηθούνε όλοι! Φασισταριό, μάθαμε τώρα Ευρώπες και μλκίες! Με πούρο θα έρθω ναουμ'!"

3. "Πάμε ρε να τους σκάσουμε τα λάστιχα;"

-------

Δεν θα γίνω άλλο κακεντρεχής, αρκετά. Είναι μια πολιτισμική άβυσσος που δεν μπορείτε να χειριστείτε, το ξέρω. Μην μας πιάνει πανικός όμως. Αντίστοιχα προβλήματα έχουν αυτοί όταν παίρνουν ταξί για να πάνε από την Καλλιθέα στην Αγ.Παρασκευή μια Τρίτη απόγευμα. Όσο και να εξηγείς, σε θεωρούν τρελό. Και δεν είναι και όλα τόσο τέλεια σε πόλεις σαν την Κοπεγχάγη άλλωστε. Έχουν κι εκεί περίεργες συνήθειες -άλλης φύσης βέβαια από τις δικές μας. Απλά να δώσω εδώ την αφορμή για αυτό το post: Είναι ένα site, με σοκαριστικό περιεχόμενο, από το οποίο πήρα και την φωτογραφία στην αρχή. Να ντύνεσαι καλά, και να ποδηλατείς με στυλ. Ωραίο πράμα (χάρμα):

http://www.copenhagencyclechic.com/

Η φωνή της Μελίνας

Βλέπω τώρα που γράφω τούτες δω τις λέξεις, την εκπομπή "Στα Άκρα" με την Βίκυ Φλέσσα. Καλεσμένη και συνεντευξιαζόμενη η Μελίνα Κανά. Είναι εκείνες οι φορές που λες γιατί διάολε δεν την βάζουνε πλάτη, δεν την κάνουνε blur στη μούρη, κάτι. Όχι, δεν είναι κανένα ανθρωπόμορφο τέρας, ίσα ίσα για την ηλικία της στέκεται όμορφη και μυστηριώδης- σίγουρα όμως όχι τόσο όσο η φωνή και οι ερμηνείες της. Δεν την είχα ξαναδεί. Θα μου πεις, "μα πως δηλαδή, που ζεις εσύ, σε συναυλίες δεν πας, τηλεόραση δεν βλέπεις;". Όχι παιχταρά αναγνώστη μου λίγο από όλα κάνω αλλά δεν έτυχε να έρθουμε face to face τι να σου πω. Έλα όμως τώρα που οι νυχτερινές τηλεοπτικές περιπλανήσεις μου συνέπεσαν με της Μελίνας.

Θαυμαστής. Τι είναι ο θαυμαστής; Δεν την ξέρω, δεν με ξέρει ούτε εκείνη. Την θαυμάζω; Όχι. Πως να θαυμάσεις κάτι που δεν ξέρεις; Θαυμάζω ας πούμε τον ΠΑΣ Γιάννενα, που σου αραδιάζω τους παίχτες στο τσακ μπαμ όλους με στατιστικά και με απ'όλα αναγνώστη μου. Την Μελίνα Κανά; Όχι.

Μου αρέσει η φωνή της. Σε δύο επίπεδα. (1) Στο βιολογικό : η χροιά της. (2) Ερμηνευτικά: Η οπτική γωνία με την οποία αντιλαμβάνεται η Μελίνα το κάθε τραγούδι είναι και θα παραμείνει κάτι πολύ μακρινό και ανεξερεύνητο που δεν αφορά κανέναν μας. Έρχονται όμως οι ήχοι αυτοί στα αυτιά μου, και το σήμα μεταφέρεται στο ακουστικό τμήμα του εγκεφάλου και εκεί αποκωδικοποιείται από την αντίληψη. Η τελευταία λοιπόν φωτίζει το εισερχόμενο σήμα, και η σκιά του είναι μια πολύ πολύ πλούσια σύνθεση. Είναι λυτρωτική η φωνή της ρε παιδί μου, έχει κάτι το απελευθερωτικό από τ'ασήμαντα, τα περιττά, και κάτι το υπόδουλο σε ότι αξίζει να υποδουλωθείς. Απίθανα πράγματα σου λέω αναγνώστη μου. Άμα στα λέω όλα αυτά, αντιλαμβάνεσαι τι ζημιά ήταν να την δω. Δεν ήθελα να την συνδέσω με καμιά μορφή. Προχωράμε όμως. Τραγουδάκι ωραίο και μια που την πέτυχα, πάρε και την μετάφραση στα Ισπανικά που είναι νομίζω όμορφη, δεν χάνει.:

"Hablo de ti"
Autor y compositor: Thanassis Papakonstantinou
CD: "Láfira" (Lyra, 1998)

Hablo con las altas, inaccesibles montañas
y les hablo de ti,
que tienes belleza y cejas arqueadas
como puentes de piedra.
Y me respondieron:
"Los puentes se llenan de hierba.
Alma desafortunada, no te engañes".

Hablo con las negras nubes del cielo
y les hablo de ti,
que, cuando caminas, donde pisas dulcemente
florece la tierra estéril.
Y me respondieron:
"La tierra florece allí donde quiere.
Alma desafortunada, no te engañes".

Hablo con las fuentes que viven solitarias
y les hablo de ti,
que cuando me miras, es como decirme que me amas,
y los ángeles revolotean.
Y me respondieron:
"Los ángeles son de papel.
Alma desafortunada, no te engañes".

Αυτή η νύχτα μένει

Πάντα με τις ταινίες του Παναγιωτόπουλου ένοιωθα μια πολύ αμήχανη συγγένεια και μια έντονα συγγενική αμηχανία. Με κούραζε κάπως το πόσο προφανείς μπορούν να γίνουν, πόσο στημένοι ή απλοϊκοί είναι καμιά φορά οι διάλογοι. Γενικά δεν συμπάθησα ποτέ τον τρόπο που εφαρμόζει τις ιδέες του και πάντα με απωθούσε η παντελής έλλειψη κωμικής διάθεσης που χαρακτηρίζει τις ταινίες του. Ειδικά όταν είχα πάει να δω το "Πεθαίνοντας στην Αθήνα" ήθελα να με καταπιεί η καρέκλα του σινεμά. Ένοιωθα ντροπή και αμηχανία σε κάτι σκηνές τόσο εξευτελιστικά απλοϊκές που λες δεν γίνεται. Και γενικά στις ταινίες που δεν μου αρέσουν, δεν αντιδρώ έτσι, είμαι συνήθως πιο αδιάφορος. Στις ταινίες του Παναγιωτόπουλου εκνευρίζομαι και στεναχωριέμαι όταν πάσχουν, σαν να τις έχω γυρίσει εγώ. Παρ΄όλα αυτά στο "Πεθαίνοντας στην Αθήνα" ήταν εκπληκτική η μουσική που έφτιαξε ειδικά για την ταινία (ήταν "μουσικοχορευτική".....τέλος πάντων) ο Κραουνάκης. Όλα τα τραγούδια του Soundtrack, καταπληκτικά, και ίσως σε αυτό χρωστά και την όποια αξία της η ταινία.

Με τις ιδέες όμως του Παναγιωτόπουλου και νε τον λυρισμό των ταινιών του, υπήρχε αυτή η συγγένεια που λέω παραπάνω. Στην ταινία "Αυτή η νύχτα μένει" ο κεντρικός ήρωας ψάχνει ένα-ένα όλα τα σκυλάδικα/κονσομασιόν της βόρειας ελλάδας, για να βρει μια συγκεκριμένη γυναίκα, που τον παράτησε για να πάει να κάνει καριέρα στο τραγούδι - είπε. Road movie με δυνατότητες, όχι αστεία. Κάπου το χάνει, κάπου το ξαναβρίσκει με το σενάριο, δεν έχει σημασία. Το ομώνυμο τραγούδι είναι του Σταμάτη Κραουνάκη και με αυτό αρχίζει η ταινία σε μια Αθήνα που ξημερώνει, με ατόφια την παρακμή της, σε ένα δωμάτιο με θέα στις γραμμές του ηλεκτρικού, όπως το προβάρει τραγουδώντας η φιλόδοξη πρωταγωνίστρια...


"Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω
σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο
κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ
πότε άστρα πότε άκρη της αβύσσου
κάτι κυνηγώ σαν τον ναυαγό
τα χρόνια μου σεντόνια μου τσιγάρα να τα σβήσω[...]"

το Μεθυσμένο

Ήρθε προς το μέρος μου. Στοχευμένα. Με δόλο.
Τρόμαξα.

-Να σου πω ρε μαλάκα.
Γνέφω.
-Προσέχεις;
Ξαναγνέφω.
-Άκου λοιπόν προσεχτικά. Άμα πετάξεις μια γάτα απο οπουδήποτε προς οπουδήποτε...
Χαμογελώ με τον ηλίθιο.
-...δεν θα προσγειωθεί με τα πόδια;
-Ε αμέ. Είπα σε άπταιστα Συριανά.
-Ωραία. Το άλλο με την φέτα και την μαρμελάδα το θυμάσαι;
Άρχισε να αποκτά καλλιτεχνική αξία η συζήτηση. Πήρα το ύφος του ακροατή.
-Αν αλοίψεις μια φέτα ψωμί με μαρμελάδα, και την πετάξεις όπως να ναι στον αέρα...
Ήταν προφανές.
-... δεν θα πέσει πάντα, μα πάντα όμως με την μαρμελάδα απο κάτω στο πάτωμα;
-Sure. Είπα σε άπταιστα αμερικάνικα.
-Ωραία. Παρακολούθα τώρα τον συλλογισμό μου...

Ήταν φανερό πως ότι και εάν έλεγε θα έμενε στην ιστορία.

-Αν αλοίψεις την πλάτη της γάτας με μαρμελάδα;

το είπε.

Life After Life

Sat.vol.3

Σάββατο σήμερα και δεν θα παραλείψω.
Όχι επειδή είναι Σάββατο. Γενικώς. Δεν παραλείπω.

Εντώ στο Ελλάντα είναι αποκριά. Τα γκνωστά, έξοδος - μασκαριλίκια - κανατσίπουρο - μασκαριλίκια - σταθμός - βροχούλα - σπίτι λιώμα - Δευτέρα - ξερή λαγάνα καθότι απόγευμα - τουρσί - και κοντοσούβλι στο Μέτσοβο για να ξορκίσουμε τη μέρα - επιστροφή.

Ελοιπόν εφέτο, ετίποτα από όλα αυτά. ''Θα κάτσω σπίτι, θα αράξω σπίτι, κι αμα πεινάσω, τηγανίζω κανα αυγό, και όταν χτυπάει το τηλέφωνο, θα το κοιτάω και δεν θα απαντώ, γιατί όταν χτυπάει το τηλέφωνο 9/10 είναι για κακό.''

Και μετά τον Λουκιανό σοβαρεύουμε τάχιστα, και περνάμε στο συγκρότημα απο την Πάτρα και στο Life after Life απο τον δίσκο τους ''2'' που είναι ολήκληρος online στην σελίδα τους. Είναι το πρώτο τραγούδι του δίσκου. Βζζζζζτ, τσκ. Πλέυ. Καλή ακρόαση.

''Abbie Gale'' στο ''Life after life''

Erase the time, erase the place
get on the phone
get to your knees
tonight

The lonely moon
you’re going to
the grief is here to stay

Hold like a man
and cry as a woman
Oh, are you really gone?

You know I think
there must be Life after Life
dear Son

And Death after Death
like there’s Day after Day
and Night after Night
Tonight

Τα ταξιδιωτικά

Ωραίο να αναπαράγεις γραπτά άλλων, δεν είναι; Ωραίο ειναι, και εύκολο πολύ. Κόπυ, πέιστ. Βέβαια σε αυτό το ιστολόγιο, η συντριπτική πλειοψηφία είναι γραπτά άλλων. Και ο λόγος που τα συλλέγω και τα αναρτώ εδώ, δεν είναι ούτε για να τα δείξω σε κάποιον, ούτε και φυσικά για να τα δω εγώ το καθένα ξεχωριστά. Είναι κάτι σαν μωσαϊκό όμως όλα μαζί. Λίγη μουσική, κανένα ποιηματάκι, ίσως και κάποιο ποίημα, καμιά ταινία, δυο-τρια λογάκια για ενα-δυο θέματα που ενδιαφέρουν. Αποφάσισα λοιπόν να εγκαινιάσω μια νέα θεματική ενότητα. Τα ταξιδιωτικά.

Δεν έχω ταξιδέψει πολύ. Και στα περισότερα ταξίδια που έχω κάνει, ήμουν βιαστικός, αγχώδης, πέρασα και δεν ακούμπησα που λένε. Έτυχε όμως, και σε ένα απο αυτά, είχα μαζί μου ένα βιβλίο, που μιλούσε για τις πόλεις εκείνες, όπως τις είχε ζήσει ως ταξιδιώτης κάποιος άλλος. Είναι εκπληκτικό πόσο βάθος έχουν στην ματιά τους μερικοί άνθρωποι. Εκεί που εγώ έβλεπα ένα παλιό τζαμί, πολύ μεγάλο, με ελάχιστο φώς, και με πάρα πάρα πολλές κολώνες στο εσωτερικό του σε σειρές και στήλες να διαμωρφώνουν έναν κάναββο σε κάτοψη, αυτός έγραφε για το μαρμάρινο δάσος που του χάρισε λίγη δροσιά την ζεστή μέρα που το επισκέφθηκε. Και πόσες εντυπώσεις απο τον κήπο με τις πορτοκαλιές που ήταν εσωτερικό αίθριο του ναού, που τον πέρασα σκαλίζοντας την φωτογραφική μηχανή... Ενώ εγώ παρατηρούσα την κίνηση στους κεντρικούς δρόμους της Κόρδοβας, αυτός πήγαινε απο συντριβάνι σε συντριβανι και χάζευε την παρουσία του νερού -η οποία επίτηδες είναι πολύ έντονη. Ένοιωσα βλάκας. Κρατούσα μια φωτογραφική μηχανή και προσπαθούσα να βρω την κατάλληλη γωνία για βγάλω ακόμα μια ερασιτεχνική καρτ ποστάλ, ή κάποιον πλανόδιο περαστικό, και άφηνα να γλυστράει μέσα απο τα χέρια μου το πιο μαγικό κομμάτι του ταξιδιού. Το μόνο που μπορεί να αντισταθμίσει την ματαιότητα του να περιφέρεσαι απο χώρα σε χώρα για να δεις τα χιλιοδιαφημισμένα landmarks, για να βγάλεις φωτογραφίες με τον Πύργο του Άιφελ, ή για μεθύσεις ξανά, όπως μεθάς και στην πόλη σου, για να φας ότι πιο κοντινό σε ότι πάντοτε έτρωγες, για να λες ξανά και ξανά πόσο σου άρεσε και πόσο καλά πέρασες. Πλέον, προσπαθώ πάντα, όταν είναι να ταξιδέψω κάπου, να έχω μαζί μου ένα βιβλίο -όχι οδηγό- κάποιου που έζησε, ή ταξίδεψε εκεί. Ακόμα και εάν δεν είναι ταξιδιωτικό, ακόμα και έαν είναι μυθιστόρημα, το άρωμα μιας πόλης αναδύεται πολύ έντονο και δεν υποκαθίσταται απο τίποτα. Και ένα τέτοιο βιβλίο αφήνει και άπλετο χώρο για να μην είναι το ταξίδι ένα προκάτ προϊόν, αφήνει χώρο για εντυπώσεις προσωπικές. Και τότε συμβαίνει κάτι που δεν περιμένεις. Που δεν υπάρχει στις φωτογραφίες, που έρχεται και χαράζει διαφορετικά τον κάθε ταξιδιώτη. Το ταξίδι σου ανθίζει, και γινεται βίωμα.

Είστε Σιχαμένοι Ρε (ΕΣΡ)

Για εσένα που ήρθες για την φωτογραφία και μόνο, σου θυμίζω πως ακόμη πιο ενδιαφέροντα πράγματα μπορείς να βρεις εδώ, κι εδώ κι εδώ.

Για σκηνές βίας
Στο στόχαστρο του ΕΣΡ μπαίνει ο Μπομπ Σφουγγαράκης



Αθήνα

Με τον Μπομπ Σφουγγαράκη θα ασχοληθεί στο εγγύς μέλλον το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης έπειτα από καταγγελία προερχόμενη από μέλος του.

Στις 4 ή στις 18 Δεκεμβρίου το ΕΣΡ θα αποφασίσει για την καταγγελία αναφορικά με την προβολή από το τηλεοπτικό κανάλι «Channel Nine» του παιδικού προγράμματος, καθώς το μέλος του υποστηρίζει ότι στις 21/5/2007 στη συγκεκριμένη εκπομπή προβλήθηκε υλικό που βλάπτει την πνευματική και ηθική ανάπτυξη των ανηλίκων.

«Η επίμαχη εκπομπή φέρεται να περιέχει σκηνές βίας» δηλώνει στην εφημερίδα Έθνος ο πρόεδρος του ΕΣΡ Ι.Λασκαρίδης, ενώ αρνήθηκε ότι το ΕΣΡ επελήφθη καθώς ο ήρωας του συγκεκριμένου κινουμένου σχεδίου έχει «συγκεκριμένο σεξουαλικό προσανατολισμό», όπως έχει καταγγελθεί στις ΗΠΑ και τις άλλες χώρες που προβάλλεται.

Newsroom ΔΟΛ

--------------------


Τις παρθένες!! Τις παρθένες κάνουν τα λαμόγια! Είναι απίστευτο το θράσσος... Μαθήματα ''Σεξουαλικού Προσανατολισμού'' κύριε Λασκαρίδη, παίρνουμε ασταμάτητα εδώ και πολλά χρόνια απο τις μεσημεριανές εκπομπές, και έχουμε γίνει και ανθεκτικοί σε σκηνές βίας όταν βλέπουμε τα νουμερα των καναλιών, να σας χειραγωγούν ως ΕΣΡ.... Χαχαχα τι γελοιότητα...

Ντημπέιτ {εις την Αγγλικήν = debate}

Τα καμάρια μας, τα λεβεντόπαιδά μας, οι αρχηγοί, οι ηγέτες μας, μας έκαναν πάλι εθνικά υπερήφανους. Δεν μπορώ να γράψω απο την συγκίνηση. Πως να αρχίσω να περιγράφω την συνοχή του λόγου, τον διαξιφισμό των ακατάρριπτων επειχηρημάτων, την ρητορική ικανότητα όλων των ομιλητών. Ήταν ένα μαγευτικό βράδυ, φίλε αναγνώστη, ένα overdose μεστής πολιτικής αναζήτησης, ένα θέαμα που καθήλωσε κάθε ευσεινήδειτο πολίτη, ήταν χωρίς υπερβολή, ένα σεμινάριο πολιτικού πολιτισμού. Αλλα πρέπει νομίζω να αρχίσω απο την εξέχουσα γενιά τηλεπερσόνων που μες την καρδιά μου τους έχω. Τι ερωτήσεις, τι εύστοχες παρατηρήσεις, τι αυτοθυσία (παρακάμπτοντας τους δημοσιογραφικούς κανόνες), ήταν νομίζω αυτοί, η σιωπηλή δύναμη, το έναυσμα, η σπίθα αυτής της αντιπαράθεσης ιδεών. Πρίν την αρχή κάθε ερωτήματος το κοινό είχε μια σχέση τηλεπάθειας με τους δημοσιο-γράφους. Η ευφράδεια, και η πολιτική ορθότητα όλων των ερωτησάντων, στιγμάτισε αυτήν βραδυά, έβαλε γερά θεμέλια για μια ουσιαστική συζήτηση. Οι ηγέτες μας, το απόσταγμα ευφυίας και δημοκρατικών ηθών αυτού του τόπου, στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων, όντας σε θέση να απαντήσουν σε ερωτήματα ποικίλης ύλης, απο γκρίζες ζώνες μέχρι χελώνες καρρέτα-καρρέτα. Απο νταντάδες γαλλικά και πιάνο, μέχρι τραπεζικές υποθέσεις. Άτυχος, πολύ άτυχος και εκτός επικαιρότητας είσαι φίλε αναγνώστη αν δεν παρακολούθησες αυτή την συζήτηση. Ο Καραμανλής, αναπτύσσοντας τους βασικούς άξονες της παλαιοφιλελεύθερης πολιτικής που αντιπρωσωπεύει, μίλησε για το χάος που παρέλαβε απο το κακό ΠΑΣΟΚ και τι καλοί που ήταν αυτοί στη ΝΔ αλλά θα μπορούσαν να είναι και καλύτεροι. Μας νουθέτησε, οπλίζοντας μας με υπομονή για άλλα 4 χρόνια, και δήλωσε οτι οι δημοκρατικές του αρχές του επιτάσσουν να μην συνεργαστεί με κανένα κόμμα, και να γαμήσει την χώρα ολόκληρη αν χρειαστεί με απανωτές εκλογές μέχρι να βγεί αυτός τελοσπάντων. Πάνω απο όλα η δημοκρατία μας αγαπητέ αναγνώστη. Ο Γ. Παπανδρέου, με την σειρά του, μίλησε για το χάος που θα παραλάβουν αν βγούν, για την κακή ΝΔ, και όλο έλεγε κάτι ακατάληπτα για Νέα Αλλαγή, αλλαγούλα, αλλαγίτσα, ελπίδα, δικαιοσύνη κλπ. όπως κάθε σοβαρό σοσιαλιστικό κίνημα που σέβεται τον ευατό του και τους ψηφοφόρους του. Όμως δεν έχω διαβάσει πολλά βιβλία η αλήθεια είναι και μερικά δεν τα καταλαβαίνω. Η Παπαρήγα, ήταν σαφής. Κόψτε το λαιμό σας, εμείς έχουμε ένα 7%, απο αυτό ζούμε, δεν το χάνουμε με τίποτα, τους έχουμε βαλσαμώσει. Να πάτε να χεστείτε, τσακωθείτε όσο θέλετε, δεν θα αλλάξουμε καθόλου μέχρι το 2500μχ, ζήτω ο Λένιν, όχι στον ιμπεριαλισμό, όχι στα συμφέροντα. Ο Αλαβάνος, αποδέχθηκε εύκολα τον ρόλο του επαναστάτη, καπηλεύτηκε τα 20χρονα που κάνουν μπάφους στα εξάρχεια και πλεόν μπορούν και ψηφίζουν (κρίμα να ρίξουν ΚΚΕμ-λ), και τους χαρακτήρησε ως φωτισμένη νεολαία που μπορεί να αλλάξει το τοπίο. Ο ΣΥ.ΡΙ.ΓΓΑ, λοιπόν, εξερράγη όταν μέλη της πεφωτισμένης χαπακωμένης νεολαίας χαρακτηρίστηκαν 'ταραξίες' απο κόμμα της κοινοβουλευτικής δεξιάς, και έξυσε το μούσι του επιδεικτικά. Ο Καρατζαφέρης, με άλλη άνεση στον φακό, σαράντα χρόνια φούρναρης, μίλησε για τις τράπεζες που μας κατακλέβουν, για τις πιστωτικές κάρτες, για τα ναρκωτικά κλπ. Ήταν γενικά ο πιο εύκολος στην κατανόηση απο όλους. Όλα τα ΚΑΠΗ είχαν καθηλωθεί. Τέλος, γιατί κουράστηκα κιόλας, ο Παπαθεμελής, που πανω κάτω δεν είπε τίποτα γιατί όσο να κάνει την εισαγωγή, ο χρόνος του τελείωνε. Δεν κοίταζε και καθόλου το ρημάδι το χρονόμετρο. Το μόνο ενδιαφέρον που πρόλαβε να εκστομίσει ήταν κάτι σαν, Χριστιανική Αριστερά (?), και μετά θόλωσε πάλι το τοπίο, όταν είπε οτι ''εμείς ανήκουμε στο κέντρο''. Αυτό με τον κύκλο στη μέση; Ήταν κάπως άστοχος ο καημένος, και κάτι φυσίγγια πήραν και μένα τον άμοιρο φιλοθεάμωνα. Νομίζω αυτή η πολιτική αντιπαράθεση ήταν σαν ένα κακό σεξ. Δεν έχει λόγο ύπαρξης, και είναι και επικύνδυνο.

Ελίας Καζάν: Αμέρικα, Αμέρικα

'My name is Elia Kazan.
I am a Greek by blood,
a Turk by birth,
and an American,
because my uncle made a journey'

είναι οι γραμμές με τις οποίες αφηγηματικά ξεκινά μια απο τις ωραιότερες κινηματογραφικές παραγωγές που έχουν απασχολήσει το DVD μου. Η φωνή που αφηγείται σιγά σιγά σβήνει και αφήνει χώρο στα άγρια τοπία της Ανατολίας του 1890. Αρμένιοι, Έλληνες, Τούρκοι. Σενάριο, Σκηνοθεσία, Elia Kazan. Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του. Μουσική Μάνος Χατζιδάκις, σε ποίηση Νίκου Γκάτσου.Φωτογραφία Haskel Wexler. Πρωταγωνιστούν Στάθης Γιαλλέλης (φώτο), Frank Wolf, Harry Davis, Elena Karam, Estel Hemsley, Paul Mann.

Εκπληκτική.

America, America,Elia Kazan